ЖАҢБЫР ХАНШАЙЫМЫ

Күз. Қыз. Жаңбыр

05
Мау
2013

Соңғы сөз… Соңғы әңгіме…

by  
 
- Қиналдым, Ар азабы жаман бәрінен!
- Ол бұрын салынған суреттер. 

Жақсы мен ақталмай ақ қояйын
- Cөйтші, алдымда төмендеме! Менің биік шынарым, орындалмас арманым, бұйырмас бағым, лайланбас бұлағым болып қала бер мәңгілікке… Жүрегімде…
-Сенімен өткізген әрбір сәт…сенімен сырласқан уақыттар… Мазаңды алмайын
- Жоға айтып ал…Осы жолы шынымен қойсақ
саған да, маған да жеңіл болар. Сондықтан айтар әңгімең іште қалмасын
 
- Бәрібір іште қалады… 
Оданда ішқұса болған дұрыс…
 
5 маусым 2013ж.
12.00
Қостанай-Астана
 

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

23
Мам
2013

Махаббаттың оңтайлы шағы қашан?!

by  

“Сүйген жүрек – өмірдегі тірек. Күні-түні соғады, Саған бақыт тілеп” деген ән бір кездері жүрекке жылы тиіп, әдемі әндердің қатарында болды. Көпшілікке бұл ән ұнағанда болар. Бірақ, әңгіме бұл ән жөнінде емес. Сол өмірлік тірек, Алладан дін аман болуын тілейтін жандарымыз жайлы болмақ.

Бұрындары “Ол үшін өз өмірімді беруге даярмын” дейтіндерге “мыналар қуатын шығар” деуші едім. Енді өз басымнан сол жағдай өтуде. Әрине, бұл тек жігітке арналған сезім болмауы мүмкін. Менің жағдайымда ол туғандарым, ата-анам, бауырларым… Және ол. Онымен бір жылдай араласқаннан соң оны уайымдап, ойлай бастадым. Сағынбаймын десем де сағынамын. Көрмеймін десем де көргім келеді.

Иә, мен қайта ғашық болдым… Екі жылдан кейін барлық болған жғдайды ұмытып, сезімге ерік бердім. Қазір бір тілейтінім, бірге қуанып, бірге күн кешуді Алла нәсіп етсінші деп. Себебі, бір адамның әке орнына әке, дос орнына дос, аға орнына аға және сүйіктің бола білетін жалғыз адам.

Осы араласқан бір жыл ішінде жандүниемде “болмайды”, “ойға сыйымсыз” деген ойлар көп болды. Өзімнен алыстатып та көрдім. Бірақ, сағынып, іздеп, табысып жаттық. Өмірдің қысқа екенін білсек те, мәғгілік өмір сүретіндей “ел не дер екен?”, “туғаным не дер екен?” деп ойлайтынымыз бар. Қазір ештеңені ойламауға тырысып жүрмін. Кім не десе де… Себебі, әркім өз өмірінің сәулетшісі.

Махаббаттағы ер мен әйелдің жас айырмашылығының болуын бұрыннан қалайтын едім. Сол болды. Ол менен 17 жасқа үлкен. Сол жас үшін де араласпауға тырыстым. Бірақ мұнша екі жанның, екі адамның жандүниесінің жақын болуын алғаш рет сездім. Оның мен үшін қаншалықты қымбат екенін енді ұқтым. Бір өзі мен үшін бір әлемге татитынын уақыт келе түсіндім. Сондықтан да қарсылық танытпай, ол мені, мен оны сүйіп келеміз. Әрине, бір жыл деген біреуге аз, біреуге көп. Біз үшін он жылға татитын уақыт болды. Көптен бері араласып жүргендей әсерде болдық. Екеуміз екі қалада болғандықтан іздеп баратын жағдайға жеттік. Сағындық. Іздедік, бір-бірімізді таптық. Ертең не боларын ол да, мен де білмейміз. Бірақ сезімге сенеміз. Махаббатқа нанамыз. Кейде біз махаббат үшін оңтайлы сәт, оңтайлы жағдай іздейтініміз бар ғой. Сол сәтті іздемей ақ, өмір сүру керек екен. Махаббатта оңтайлы сәт, оңтайлы жас жоқ екенін енді түсінгендеймін.

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

25
Сәу
2013

Донор болу ерлік пе? Әлде ақша табу көзі ме?!

by  
Қазіргі сананы тұрмыс билеген заманда «бүйрек сатамын», «донор боламын» деген хабарландыруларды жиі кездестіреміз. Бұл замани өзгеріс пе әлде ақша табудың ең оңай жолы ма?! Әрине ол белгісіз. Бүгін біз сондай «ағзасын сатушы» кісілермен кездесеміз. Және де қайтқан адамның бір ағзасын өзге жанға беріп, оған жаңа өмір сыйлау қаншалықты ойға сыйымды?!
Бұрын өзге Еуропа және Ресей елінде «адамның ағзасы сатылады» екен деген бағыттағы әңгімелерді жиі еститін едік. Сол үрдіс бізге де келіп жеткендей. Жаһандану заманы деп жүріп, ағзамызды сатуға біз де жетіппіз. Жетіскендік пе? Әлде жеңіл ойлылық па?!
Сенімді дерек көздерінің мәліметі бойынша Қазақстанда қазіргі күні донорлар базасы өзге елдерде сияқты әлі жасалмаған. Және де қазақ қоғамы әлі де донор болуға дайын емес. Өзінің бүйрегін кім-кімге қисын… Дегенмен бұл мәселенің де шетел мамандары жолын тапты. Яғни жол апатына ұшырап немесе басқа да жағдайларға тап болып, жан тапсырған адамдардың сау ағзаларын науқас жандарға трансплантанттау. Бірақ мәселенің бұл жағы да біздің қоғам үшін түсініксіз. Әзгілік әрекеттен де ірік іздейтіндер де арамыздан табылып жатыр.
images
 
Дәрігерлердің айтуы бойынша, қайтқан бір адамның ағзалары 8 адамның өмірін сақтап қала алады. Бірақ, бізде ондай түсінік әзірше қалыптаса қойған жоқ. Мысалы,біреудің қайтқан күйеуінің ағзасы айталық жүрегі біреудің өмірін сақтап қалсын деген тілектің орнына қара жерге ағзасы түгел болып тапсырылсын деп жатады. Адам о дүниелік болған соң, оның ағзасының түгел немесе біреуге трансплантталғаны маңызды еместігін ақ халатты абзал жандар үнемі айтып отырады. Германияда мысалы, жасөспірімдер 18-ге толғасын өздерінің донор болуға келісімін беретіні жөнінде қолхат жазып береді. Сосын оларға тегін қаралып, емделуге мүмкіндік береді. Ал бізде өкінішке қарай, ондай ұғым да, ізгілік түсінік те қалыптаса қоймапты.
Көпшілік ағзаның трансплантантын мұсылмандарға қарсы келетін әрекет дейді. Дегенмен бейресми мәліметтерге сай, мұсылмандардың 10 пайызы ғана бұған қарсы екен. «Мәңгілікке бір төмпешік болып жатқаннан ағзаңның біреудің өмірін сақтап қалғаны артық» деген пікірді ұстанған жандар арамызда ілеуде біреу.  
Қазақ халқы «денсаулық – зор байлық» деп бекер айтпаса керек. Бүгінгі күні бүйрегін пұлдап сатқан жанның ертеңгі болашағы, денсаулығы не болмақ деген сауал әркімді мазалары анық. Ал батыстың сасық дәстүрі бізге таңсық болған заманда «ағза транспланты» деген ұғымды дұрыс түсінсек игі. 

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

25
Сәу
2013

Сезімге берік жүрек

by  
bi3X3BkpjUk
Адамзат баласы біреуге қатты ренжігенде немесе қолынан бір іс келмей жатса, өткен өмір жолының сәулелі тұстарын еске түсіріп, тамсана еске алады. Сол сәулелі тұстар менің де жанымды жылытып, болашаққа жетелейтіндей көрінеді. Иә, ол баянсыз махаббат болса дағы… Сағынышпен еске алар шақтарым көп…
Кеше де сол келмеске кеткен күндерді еске алдым. Неге?! Неліктен?! деген сауалдарды әлі күнге өзіме қойып, жауап табар емеспін. Әлі күнге дейін оны сағынам, іздеймін… Ал ол бұл сезімнің менің бойымда өшпегенінен бейхабар. «Мен Ж..дей аруды ешқашан кезіктірмедім» деп айтқаны да сол естелікке жан бітіргендей болды.
Орындалмас арманым…Бұйырмас бағым…деген тіркестер сананы торауылдаса да, жүрек көндігер емес. Сол кезді, сол сезімді, сол адамды… Қалайды, іздейді, сағынады…   

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

20
Жел
2012

Қариялар…

by  

Бүгінгі қоғам жаһандану заманы болса, сол заманмен бірге данагөй қарияларымыз жұтылып бара жатқандай. Себебі, қазақ қоғамында қашанда данагөй, көнекөз қарт-қарияларымыз көп болатын. Қазір олардың қатары тіптен сиреп кетті. Оның орнын жүзінде иман, тілінде кәлимасы жоқ, қыз-қырқынға қырындаған қу шалдар ғана қалды. Балалары мен немерелеріне ақыл айтатын қайран қарияларымыз ай…

Елуді еңсерсе де есі кірмеген ер азаматтар көбейіп кетті. Есіл дерті жас қызда, ішімдік пен темекі де… Ертеңгі күнін емес, бүгінгі шағын ойлап әлек… Әттең… Қайда барамыз?! Жөн сілтеп, ақыл айтар қарияларымызсыз кім боламыз? Тілден жұрдай болып отырғанда, енді “қазақылығымыздан” ада қалмасақ екен… Жан айқайды естір жан жоқ… (мына сурет в контактеден алынған)

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

28
Қар
2012

Жанарыңмен тілдестім

by  

“- Сәлем, қалың қалай?

- Сәлем… Жақсы… Өзің амансың ба?

- Иә, халіңді біліп, хабарласпағаныма ренжідің бе?

- Жоқ… Бәрі дұрыс! Оныңа да үйрендім ғой…

- Үнемі, неге солай өкпелі сөйлейсің, жазығым не?

- Ал менің жазығым не?! Сені шын сүйіп, сарғая күткенім бе? Достарыңмен бірге жүргеніңде бәрін ұмытып кететінің… Көзге ілмейтінің… Маңызды тақырыптарда сөйлесуден қашқақтайтының…

- Жанным, қайта бастамашы…

- Жоқ, мен бастап жатқаным жоқ, аяқтауға бел будым” – деп екі жас үндемей бір-бірінің жанарымен тілдесіп, кете барды… Екі жаққа…

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

27
Қар
2012

“Жақсымызды” кім үшін таңдаймыз?

by  

Бүгінгі әңгімеге арқау болғалы отырған бұл мәселе өте маңызды. Себебі, ол адам жалғыз, сүйікті және қадірлі болуы мүмкін сіз үшін. Яғни қазір жаныңыздағы адамыңыз, болашақтағы жарыңыз делік, имандай сеніп бәріне. Сонымен сол жандарды біз кім үшін таңдаймыз? Өзіміз үшін бе? әлде атағымызға сай келсін деген ниетте ме?Бұл жерде материалдық жағдайды қозғамай-ақ қояйын. Ол енді бөлек әңгіме.

Таяуда бір азаматпен сөйлескен едім, ол енді “жұлдыз”… Өзін солай сезініп, солай көрсетеді енді… Оған сөзім жоқ, қысқасы… Оныкы дұрыс та шығар… Қош, “жұлдыз” болсын! Сол жігіттің айтқаны қызық болды:

- Мен өзіме қыз таңдар кезде, өзімнің статусыма сай болуын ойлаймын, бірден, ол да мен сияқты болса деймін. Және де оны достарымның және туыстарымның алдына апарғанда, көз тартарлық болса екен деймін…

Шыны керек, оны жақсы танысам да мұндай ойда болғанына қайран қалдым… Анау сай емес, мынау сай емес деп жүргені не екен?! Өзі идеал болса бір сәрі ғой… Болашақ жарды немесе ұзақ уақыт араласатын адамдарымызды жұрт үшін таңдайтын жағдайға жеткеніміз таңдандырды.

“Жалғызымыз” бен “сүйіктіміз” біреу ғой, және оны өзге үшін өзіміз үшін таңдап, таңдауымызды жасауымыз керек қой.

Кейде адам ештеңесіне қарамай-ақ ұнатып жатады ғой, материалдық жағын айтпағанда…

Сіздер қалай таңдадыңыздар, массагеттіктер? Әлде таңдау жасауда қай жағына қарайсыз?!

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

22
Қар
2012

Ойландырды

by  

Қазір қоғамда қыз балаларымыз оң босағада отырып, сәбиді дүниеге әкеліп жатады. Әрине, бұл қылықтары біздің менталитетімізге келмейді. Алған тәрбиеміз де мұны қолдамайды. Бірақ, айтпағым ол емес еді. Сол қыздардың қылығын бұрын ұнатпасам да енді дұрыс деп ойлапотырмын. Себебі, тұрмыс құрмай, отырып қалған жасы болса 30-дан асқан туысқан апаларым мен таныстарым жетерлік. Кезінде күйеуге шықпай, қазір қу тізесін құшақтап отыр.

Жуырда сол апамның бірін жұмыстан соң көшеде жолықтырдым. Өңі суық, реңі қашқан… Сол кісінің әңгімесінен:

-Мына өмірден шаршап кеттім… Таңның атысы мен күннің батысы жұмыста болам. Үйге келгім ден жоқ. Себебі, алдымнан қарсы алам не балам, не күйеуім жоқ…32 жылды осымен жалғыз қарсы алғалы отырмын. Жыл өткен сайын жалғыздығым арқама батып барады. Кезінде оқу одан соң жұмыс деп жүріп, жеке өмірді ұмытып… Енді міне, жалғызбын. Өз үйіме де жиі-жиі бара алмаймын, үйленген інім мен келінім бар. Араларында бірдеңе болып, “ана кәрі қыздан болар” деп кінәлап шығатындай көрінеді бәрі. Ол кісілер облыс орталығының жанында тұрса да, аңда-санда бір барамын.

Кезінде күйеуге шықпасам да текті бір азаматтан бала сүюім керек пе еді деп ойланамын. Жарым болмаса да, қамқоршы болып, қорғайтын, алданатын сәбиім болатын еді…деп туысқан апам өз сөзіне күрсініп айтты. Әңгіме соңында даусы шықпай, жылап жіберді…

Аяп кеттім… Жұбатар сөз таппай қалдым… Не айтарымды білмейдім. Соған қарағанда, жалғыз басты ана атану “жалғыздықтың” қамытын киюден жақсы ма деп ойланып қалдым.

Ойландым… Ойландырды бұл жайт…

 

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

19
Қар
2012

Мендегі “мен” бе?

by  

Адам өзге жанға қаншалықты ғашық болса да, оған деген сол сүйіспеншілікті айта алмайтын жағдай болады. Айтуы айтады ғой, кейде оған бірінші болып, хабарлама жазып, телефон соғуға бір нәрсе жібермейді. Бәлкім жалған намыс болар, бәлкім “менмендік” болар…

Менде оған өзі хабарласып, телефон соқпаса өзім жаза алмаймын… Бірінші болып жазсам,оның алдында төмендеп қалатындаймын… Ол да солай ойлайды ау шамасы… Себебі, кеше мүлдем хабарсых отырдық. Оның жа соңынан жүгірер қыздар жетерлік болса, менде жігіттердің назарынан тысқары емеспін… Кім кішірею керек?! Қыз бала болса неліктен?!

Алғаш ұнату жайлы сөз айтып, кейін бастауын бастап өстетіндертікі немене?! Өзіме де өзгеге де болмасынның кейпі ме?!Әлде менікі жай ғана күдікшілдік пе?!

Өзгелермен араласпасаң да таңертең “Қайырлы таңын” тілеп, кешке “тәтті ұйықтауымды” жолдайды. Ал одан ештеңе…Аңда-санда бір хабарласады. Есіне түскенде ес жинайтын адамдай… Мұндай қарым-қатынастың жақсылыққа апармасы анық…(жетінші сыныпта оқитын қыздың хатынан үзінді)

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

15
Қар
2012

Өткен күндерді аңсау

by  

Адамзат баласы шынымен бүгінгісі күнін қанағат тұтпай, ертеңгісін аңсап тұратыны белгілі ғой. Бұрындары мектеп бітіріп, университетті аяқтап, жақсы жұмыс тапсам деген небір ойлар мен армандар алға жетелеп келеді. Бірі орындалып, қуанышқа кенелтіп жатса, кейбірі сол арман күйінде қалғаны да бар…

Қазір сол армандап, қиялдаған күндерді аңсаймын. Ол күндері өмірдің “нағыз” шындығын білмей, бүгінгі “Жаңбыр ханшайымы” жоқ болатын. Ол кезде барлығына сеніп, жақсылық пен жамандықты айыра алмайтын аңғал болса, қазір барлық істеген әрекеттеріне тек қана сыни тұрғыда қарап, ешкімге сенбейтін ару пайда болды. Және бұрынғы блог иесі қарапайым болса, бүгінгісі тым “өзінше” болып кеткен сияқты. Мүмкін бұл адамның өзіне өзі деген сын немесе көңілі толмау болар…

Сағындым… сол бала көңілді “Жаңбыр ханшайымын” сағындым… Ойына не келсе, ештеңеден тартынбай айтып салып, қарап отыратын, “Ұят болады” деп өзін шектемейтін жанды көргім келеді. Бәрінің сөзіне имандай сеніп өткім келеді… Бірақ есейдік…

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki