Там 12 2013

Жазира Байырбекова «Қыз бақыты

«Қыз бақыты»

1. Білерсің, арудың еркі кімде,

Сынбасын жарыңның серті мүлде,

Өзіңнің үйіңе қадам бастың,

Құлыным, қонақ едің төркініңде.

Қайырмасы:

Ақботам,

Ал енді, қош аман,

Жар болсын өзіңе Жасаған!

Күтіп тұр, әнекей, қосағың,

Күтіп тұр, жанұяң, босағаң!

2. Қызығып, көркіңе жүз қарадым,

Тағдыры осындай қыз баланың,

Ақ бесік тербету нәсіп етсе,

Жасарсың, анаңның ізгі амалын.

Бағыңа сүйсініп, тағдай қақшы,

Еліңе судай сің, балдай батшы,

Әлпештеп өсірген перзентіңнің,

Бақытын тапқаны қандай жақсы.

Қайырмасы:

Ақботам,

Ал енді, қош аман,

Жар болсын өзіңе Жасаған!

Күтіп тұр, әнекей, қосағың,

Күтіп тұр, жанұяң, босағаң!

 

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Там 12 2013

Үміт… Күдік… Сенім…Сезім…

Published by under Әттеген-ай...

Блогқа жазба жазып, ойыммен бөліспегелі көп болды. Қым қуыт тірлік. Бітпейтін жұмыс. Соңына түссеңде, бәрін тауып болмайтын ақша. Әйтеуір тіріміз, бір сөзбен айтар болсам. Бармыз. Тек көңіл күй… Кешелі бері өзімді қоярға жер таппай жүрмін. Сондықтан да блогымның бетін аштым ау… Блогымдай сенімді, әрдайым тыңдауға даяр тұратын ештеңе жоқ ау. Әскерден  азаматын күткен қыздай менің блогым мені күтіп көзі төрт болып отырады. Кейде босап, қаңырап тұрады. Кейде толассыз эмоциядан жарылып кете жаздайды. Блог – менің көңіл-күйімнің бет-бейнесі. 

Бұл жолы да блогыма мұңымды шағу үшін кірдім. Қуаныш бола қалса, блог жайына қалары қызық. Көңілім пәс. Жүрегім сыздайды. Жанарға жас толып тұрса, да жылай алмаймын. “Жақсы көру, сағыну, сол жанды құшу,  бұрын айта алмағанымды айту, үнсіз тілдесу” бар арманым қазіргі осы. “Аллаға үміт артып, барлығы жақсы болатынына сену керек” деп жатса да, түні бойы түрлі ойлар маза бермеді. Ұйқы қашты. Ойды ой қуып… Ойдан ой туып…

…”Ертерек кездескенімде ғой” деген әттеген айлар… Болмашы нәрселерге ренжігенім үшін өзімді кінәлау. “Менімен байланысқаны үшін алған жазасы ма” екен деп өзімді жазғыру. Шынымен де солай сияқты болып көрінеді. Себебі, оның еш кінәсі жоқ. Тек бақытты болғысы келеді. Әрбір күн мен түнді қуанышпен қарсы алып, күлкімен шығарып салсам, Меннен бір “үлкеен” адам шығарсам, Мені биікке көтерсем,  Сол қуаныш пен жетістікке бірге қуансақ дейді. Табиғаттың заңдылығы бойынша балалалы болсам дейді. Сол сәбилерді өсіріп, жеткізіп, қызығын көрсем дейді. Бұдан басқа еш арам ойы жоқ…

Ойлаған сайын жанарыма жас толады. Неге екенін өзім де білмеймін. Бұл жолы сол мөлдір жас өз ұясынан ыршып түсті. Кешелі бері шықпаған жас, эмоция… Төгілді жаңбырдың жауынындай…

Көп жағдайда өзімді бейтарап ұстағасын. Бұл жағдайда да, оның “маған жаны ашымайды, оған бәрібір” деуі абден мүмкін. Оныкі дұрыс. Сезім бола тұра сезіктеніп, сескенетін, Жүрек бола тұра, жүрексінетін… Ол мен… Барлық әрекетім үшін кешірем өтінем. Саған деген сезімім бұлақтың суындай таза. Оны айтуға батылым еш бармады. Жақсы көрем… Тек үнсіз. Екеумізге арналған арман құрам… Ол да үнсіз…  Бұл жолы да үнсіз қалдым… Мына жағдайда сенің көңіліңді одан бетер түсіріліп алам ба деп… Амандығыңды тілеймін. Саулығыңды тілеймін… Тек үнсіз…

Жаңа күн туғанымен жүректегі ауырлық әлі кетпеді. Кешелі бері “Неге олай?” деген сауалды өзіме сан рет қойсам да, жауабын таба алмадым. Үміт артам, бәрі жақсы боларына сенем. Бір сені жақсы көрем…

12 тамыз 2013 жыл сағат 12-20.  Қостанай қ. 

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Мау 05 2013

Соңғы сөз… Соңғы әңгіме…

Published by under Әттеген-ай...

 
- Қиналдым, Ар азабы жаман бәрінен!
- Ол бұрын салынған суреттер. 

Жақсы мен ақталмай ақ қояйын
- Cөйтші, алдымда төмендеме! Менің биік шынарым, орындалмас арманым, бұйырмас бағым, лайланбас бұлағым болып қала бер мәңгілікке… Жүрегімде…
-Сенімен өткізген әрбір сәт…сенімен сырласқан уақыттар… Мазаңды алмайын
- Жоға айтып ал…Осы жолы шынымен қойсақ
саған да, маған да жеңіл болар. Сондықтан айтар әңгімең іште қалмасын
 
- Бәрібір іште қалады… 
Оданда ішқұса болған дұрыс…
 
5 маусым 2013ж.
12.00
Қостанай-Астана
 

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Мам 23 2013

Махаббаттың оңтайлы шағы қашан?!

Published by under қойын дәптер

“Сүйген жүрек – өмірдегі тірек. Күні-түні соғады, Саған бақыт тілеп” деген ән бір кездері жүрекке жылы тиіп, әдемі әндердің қатарында болды. Көпшілікке бұл ән ұнағанда болар. Бірақ, әңгіме бұл ән жөнінде емес. Сол өмірлік тірек, Алладан дін аман болуын тілейтін жандарымыз жайлы болмақ.

Бұрындары “Ол үшін өз өмірімді беруге даярмын” дейтіндерге “мыналар қуатын шығар” деуші едім. Енді өз басымнан сол жағдай өтуде. Әрине, бұл тек жігітке арналған сезім болмауы мүмкін. Менің жағдайымда ол туғандарым, ата-анам, бауырларым… Және ол. Онымен бір жылдай араласқаннан соң оны уайымдап, ойлай бастадым. Сағынбаймын десем де сағынамын. Көрмеймін десем де көргім келеді.

Иә, мен қайта ғашық болдым… Екі жылдан кейін барлық болған жғдайды ұмытып, сезімге ерік бердім. Қазір бір тілейтінім, бірге қуанып, бірге күн кешуді Алла нәсіп етсінші деп. Себебі, бір адамның әке орнына әке, дос орнына дос, аға орнына аға және сүйіктің бола білетін жалғыз адам.

Осы араласқан бір жыл ішінде жандүниемде “болмайды”, “ойға сыйымсыз” деген ойлар көп болды. Өзімнен алыстатып та көрдім. Бірақ, сағынып, іздеп, табысып жаттық. Өмірдің қысқа екенін білсек те, мәғгілік өмір сүретіндей “ел не дер екен?”, “туғаным не дер екен?” деп ойлайтынымыз бар. Қазір ештеңені ойламауға тырысып жүрмін. Кім не десе де… Себебі, әркім өз өмірінің сәулетшісі.

Махаббаттағы ер мен әйелдің жас айырмашылығының болуын бұрыннан қалайтын едім. Сол болды. Ол менен 17 жасқа үлкен. Сол жас үшін де араласпауға тырыстым. Бірақ мұнша екі жанның, екі адамның жандүниесінің жақын болуын алғаш рет сездім. Оның мен үшін қаншалықты қымбат екенін енді ұқтым. Бір өзі мен үшін бір әлемге татитынын уақыт келе түсіндім. Сондықтан да қарсылық танытпай, ол мені, мен оны сүйіп келеміз. Әрине, бір жыл деген біреуге аз, біреуге көп. Біз үшін он жылға татитын уақыт болды. Көптен бері араласып жүргендей әсерде болдық. Екеуміз екі қалада болғандықтан іздеп баратын жағдайға жеттік. Сағындық. Іздедік, бір-бірімізді таптық. Ертең не боларын ол да, мен де білмейміз. Бірақ сезімге сенеміз. Махаббатқа нанамыз. Кейде біз махаббат үшін оңтайлы сәт, оңтайлы жағдай іздейтініміз бар ғой. Сол сәтті іздемей ақ, өмір сүру керек екен. Махаббатта оңтайлы сәт, оңтайлы жас жоқ екенін енді түсінгендеймін.

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Сәу 25 2013

Донор болу ерлік пе? Әлде ақша табу көзі ме?!

Қазіргі сананы тұрмыс билеген заманда «бүйрек сатамын», «донор боламын» деген хабарландыруларды жиі кездестіреміз. Бұл замани өзгеріс пе әлде ақша табудың ең оңай жолы ма?! Әрине ол белгісіз. Бүгін біз сондай «ағзасын сатушы» кісілермен кездесеміз. Және де қайтқан адамның бір ағзасын өзге жанға беріп, оған жаңа өмір сыйлау қаншалықты ойға сыйымды?!
Бұрын өзге Еуропа және Ресей елінде «адамның ағзасы сатылады» екен деген бағыттағы әңгімелерді жиі еститін едік. Сол үрдіс бізге де келіп жеткендей. Жаһандану заманы деп жүріп, ағзамызды сатуға біз де жетіппіз. Жетіскендік пе? Әлде жеңіл ойлылық па?!
Сенімді дерек көздерінің мәліметі бойынша Қазақстанда қазіргі күні донорлар базасы өзге елдерде сияқты әлі жасалмаған. Және де қазақ қоғамы әлі де донор болуға дайын емес. Өзінің бүйрегін кім-кімге қисын… Дегенмен бұл мәселенің де шетел мамандары жолын тапты. Яғни жол апатына ұшырап немесе басқа да жағдайларға тап болып, жан тапсырған адамдардың сау ағзаларын науқас жандарға трансплантанттау. Бірақ мәселенің бұл жағы да біздің қоғам үшін түсініксіз. Әзгілік әрекеттен де ірік іздейтіндер де арамыздан табылып жатыр.
images
 
Дәрігерлердің айтуы бойынша, қайтқан бір адамның ағзалары 8 адамның өмірін сақтап қала алады. Бірақ, бізде ондай түсінік әзірше қалыптаса қойған жоқ. Мысалы,біреудің қайтқан күйеуінің ағзасы айталық жүрегі біреудің өмірін сақтап қалсын деген тілектің орнына қара жерге ағзасы түгел болып тапсырылсын деп жатады. Адам о дүниелік болған соң, оның ағзасының түгел немесе біреуге трансплантталғаны маңызды еместігін ақ халатты абзал жандар үнемі айтып отырады. Германияда мысалы, жасөспірімдер 18-ге толғасын өздерінің донор болуға келісімін беретіні жөнінде қолхат жазып береді. Сосын оларға тегін қаралып, емделуге мүмкіндік береді. Ал бізде өкінішке қарай, ондай ұғым да, ізгілік түсінік те қалыптаса қоймапты.
Көпшілік ағзаның трансплантантын мұсылмандарға қарсы келетін әрекет дейді. Дегенмен бейресми мәліметтерге сай, мұсылмандардың 10 пайызы ғана бұған қарсы екен. «Мәңгілікке бір төмпешік болып жатқаннан ағзаңның біреудің өмірін сақтап қалғаны артық» деген пікірді ұстанған жандар арамызда ілеуде біреу.  
Қазақ халқы «денсаулық – зор байлық» деп бекер айтпаса керек. Бүгінгі күні бүйрегін пұлдап сатқан жанның ертеңгі болашағы, денсаулығы не болмақ деген сауал әркімді мазалары анық. Ал батыстың сасық дәстүрі бізге таңсық болған заманда «ағза транспланты» деген ұғымды дұрыс түсінсек игі. 

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Сәу 25 2013

Сезімге берік жүрек

Published by under қойын дәптер

bi3X3BkpjUk
Адамзат баласы біреуге қатты ренжігенде немесе қолынан бір іс келмей жатса, өткен өмір жолының сәулелі тұстарын еске түсіріп, тамсана еске алады. Сол сәулелі тұстар менің де жанымды жылытып, болашаққа жетелейтіндей көрінеді. Иә, ол баянсыз махаббат болса дағы… Сағынышпен еске алар шақтарым көп…
Кеше де сол келмеске кеткен күндерді еске алдым. Неге?! Неліктен?! деген сауалдарды әлі күнге өзіме қойып, жауап табар емеспін. Әлі күнге дейін оны сағынам, іздеймін… Ал ол бұл сезімнің менің бойымда өшпегенінен бейхабар. «Мен Ж..дей аруды ешқашан кезіктірмедім» деп айтқаны да сол естелікке жан бітіргендей болды.
Орындалмас арманым…Бұйырмас бағым…деген тіркестер сананы торауылдаса да, жүрек көндігер емес. Сол кезді, сол сезімді, сол адамды… Қалайды, іздейді, сағынады…   

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Жел 20 2012

Қариялар…

Published by under Әттеген-ай...

Бүгінгі қоғам жаһандану заманы болса, сол заманмен бірге данагөй қарияларымыз жұтылып бара жатқандай. Себебі, қазақ қоғамында қашанда данагөй, көнекөз қарт-қарияларымыз көп болатын. Қазір олардың қатары тіптен сиреп кетті. Оның орнын жүзінде иман, тілінде кәлимасы жоқ, қыз-қырқынға қырындаған қу шалдар ғана қалды. Балалары мен немерелеріне ақыл айтатын қайран қарияларымыз ай…

Елуді еңсерсе де есі кірмеген ер азаматтар көбейіп кетті. Есіл дерті жас қызда, ішімдік пен темекі де… Ертеңгі күнін емес, бүгінгі шағын ойлап әлек… Әттең… Қайда барамыз?! Жөн сілтеп, ақыл айтар қарияларымызсыз кім боламыз? Тілден жұрдай болып отырғанда, енді “қазақылығымыздан” ада қалмасақ екен… Жан айқайды естір жан жоқ… (мына сурет в контактеден алынған)

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Қар 28 2012

Жанарыңмен тілдестім

“- Сәлем, қалың қалай?

- Сәлем… Жақсы… Өзің амансың ба?

- Иә, халіңді біліп, хабарласпағаныма ренжідің бе?

- Жоқ… Бәрі дұрыс! Оныңа да үйрендім ғой…

- Үнемі, неге солай өкпелі сөйлейсің, жазығым не?

- Ал менің жазығым не?! Сені шын сүйіп, сарғая күткенім бе? Достарыңмен бірге жүргеніңде бәрін ұмытып кететінің… Көзге ілмейтінің… Маңызды тақырыптарда сөйлесуден қашқақтайтының…

- Жанным, қайта бастамашы…

- Жоқ, мен бастап жатқаным жоқ, аяқтауға бел будым” – деп екі жас үндемей бір-бірінің жанарымен тілдесіп, кете барды… Екі жаққа…

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Қар 27 2012

“Жақсымызды” кім үшін таңдаймыз?

Published by under Әттеген-ай...

Бүгінгі әңгімеге арқау болғалы отырған бұл мәселе өте маңызды. Себебі, ол адам жалғыз, сүйікті және қадірлі болуы мүмкін сіз үшін. Яғни қазір жаныңыздағы адамыңыз, болашақтағы жарыңыз делік, имандай сеніп бәріне. Сонымен сол жандарды біз кім үшін таңдаймыз? Өзіміз үшін бе? әлде атағымызға сай келсін деген ниетте ме?Бұл жерде материалдық жағдайды қозғамай-ақ қояйын. Ол енді бөлек әңгіме.

Таяуда бір азаматпен сөйлескен едім, ол енді “жұлдыз”… Өзін солай сезініп, солай көрсетеді енді… Оған сөзім жоқ, қысқасы… Оныкы дұрыс та шығар… Қош, “жұлдыз” болсын! Сол жігіттің айтқаны қызық болды:

- Мен өзіме қыз таңдар кезде, өзімнің статусыма сай болуын ойлаймын, бірден, ол да мен сияқты болса деймін. Және де оны достарымның және туыстарымның алдына апарғанда, көз тартарлық болса екен деймін…

Шыны керек, оны жақсы танысам да мұндай ойда болғанына қайран қалдым… Анау сай емес, мынау сай емес деп жүргені не екен?! Өзі идеал болса бір сәрі ғой… Болашақ жарды немесе ұзақ уақыт араласатын адамдарымызды жұрт үшін таңдайтын жағдайға жеткеніміз таңдандырды.

“Жалғызымыз” бен “сүйіктіміз” біреу ғой, және оны өзге үшін өзіміз үшін таңдап, таңдауымызды жасауымыз керек қой.

Кейде адам ештеңесіне қарамай-ақ ұнатып жатады ғой, материалдық жағын айтпағанда…

Сіздер қалай таңдадыңыздар, массагеттіктер? Әлде таңдау жасауда қай жағына қарайсыз?!

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

Қар 22 2012

Ойландырды

Published by under Әттеген-ай...

Қазір қоғамда қыз балаларымыз оң босағада отырып, сәбиді дүниеге әкеліп жатады. Әрине, бұл қылықтары біздің менталитетімізге келмейді. Алған тәрбиеміз де мұны қолдамайды. Бірақ, айтпағым ол емес еді. Сол қыздардың қылығын бұрын ұнатпасам да енді дұрыс деп ойлапотырмын. Себебі, тұрмыс құрмай, отырып қалған жасы болса 30-дан асқан туысқан апаларым мен таныстарым жетерлік. Кезінде күйеуге шықпай, қазір қу тізесін құшақтап отыр.

Жуырда сол апамның бірін жұмыстан соң көшеде жолықтырдым. Өңі суық, реңі қашқан… Сол кісінің әңгімесінен:

-Мына өмірден шаршап кеттім… Таңның атысы мен күннің батысы жұмыста болам. Үйге келгім ден жоқ. Себебі, алдымнан қарсы алам не балам, не күйеуім жоқ…32 жылды осымен жалғыз қарсы алғалы отырмын. Жыл өткен сайын жалғыздығым арқама батып барады. Кезінде оқу одан соң жұмыс деп жүріп, жеке өмірді ұмытып… Енді міне, жалғызбын. Өз үйіме де жиі-жиі бара алмаймын, үйленген інім мен келінім бар. Араларында бірдеңе болып, “ана кәрі қыздан болар” деп кінәлап шығатындай көрінеді бәрі. Ол кісілер облыс орталығының жанында тұрса да, аңда-санда бір барамын.

Кезінде күйеуге шықпасам да текті бір азаматтан бала сүюім керек пе еді деп ойланамын. Жарым болмаса да, қамқоршы болып, қорғайтын, алданатын сәбиім болатын еді…деп туысқан апам өз сөзіне күрсініп айтты. Әңгіме соңында даусы шықпай, жылап жіберді…

Аяп кеттім… Жұбатар сөз таппай қалдым… Не айтарымды білмейдім. Соған қарағанда, жалғыз басты ана атану “жалғыздықтың” қамытын киюден жақсы ма деп ойланып қалдым.

Ойландым… Ойландырды бұл жайт…

 

Поделиться в соц. сетях

Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

No responses yet

« Prev - Next »